Coming-Outdag

Arc

Vandaag is het 11 oktober, Coming-Outdag. Vanuit de GSA (Gay Straight Alliance) op het Roland Holst College zie je hieronder een paar verhalen.

Fijne dag.

 

“Daar sta je dan, zenuwachtig te zijn. Je komt voor het eerst uit de kast. Zelf weet je al wel een tijdje dat je ook op meiden valt. Waarom je dan zenuwachtig bent? Dat kan ik je vertellen. Je weet nooit wat de reacties zijn. LGBT+ wordt nou eenmaal niet door iedereen geaccepteerd. Gelukkig accepteerde degenen aan wie ik het vertelde mij wel. Maar wat bleek, iemand had het gesprek afgeluisterd en door vrijwel de hele school verteld, fijn(. Not). Daar loop je dan elke dag op school, iedereen kijkt je aan. Sommigen lachen je zelfs uit, of nog erger schelden je uit. Mijn gedachten sloegen op hol. Waarom accepteren ze mij niet gewoon hoe ik ben? Ik blijf toch gewoon dezelfde persoon?

Genoeg mensen hebben mij laten vallen toen ik bij hun uit de kast kwam. Gelukkig zijn er ook mensen die mij gewoon accepteren zoals ik ben. Maar natuurlijk keek ik eerst alleen maar naar de negatieve mensen. Nu nog steeds een beetje trouwens. Soms kunnen die negatieve gedachten zo ver gaan, dat het soms te veel wordt. Zo ver, dat ik uiteindelijk in een depressie ben beland.

Met alle hulp om me heen kom ik er langzaam weer bovenop. Heel langzaam hoop ik weer de oude te worden.

Een ding wil ik jullie meegeven. Accepteer iedereen gewoon zoals diegene is en kijk uit met wat je zegt. Kleine dingen kunnen grote gevolgen hebben.”

—————————————————————————————————————————————————————————————————–

“Mijn coming out story is niet per se slecht, maar ook niet per se goed. Ik denk dat het er tussenin zit. Toen ik ontdekte dat ik biseksueel was, was ik 11 jaar oud, denk ik.
Ik zat tenminste in groep 8.

Ik denk dat ik het altijd al wist, dus toen ik hoorde van de term biseksualiteit wist ik eigenlijk al meteen dat het bij mij paste. Ik had op de basisschool een paar vrienden aan wie ik het al bijna meteen vertelde. Behalve een iemand, dat is mijn beste vriendin N.

Ik had het er af en toe over met twee meisjes op Skype die in mijn klas zaten. Een groepje meiden hadden het per ongeluk gezien in de chat, zeiden ze. Ik weet niet of het waar is maar ik geloof het wel. Voor de rest was iedereen er oké mee.

Toen ging ik naar de middelbare school. Ik was er nog steeds zeker van dat ik bi ben. Op die manier had ik het per ongeluk verteld aan mijn groepje vrienden. Ze waren een beetje verward en hadden veel vragen, maar het maakte mij niet uit omdat ik ze kon vertrouwen.

Dacht ik. Een maand later had een meisje, D, het tegen de hele school gezegd. Het was ook niet dat het langzaam gebeurde, opeens wist iedereen het. Veel mensen kwamen naar me toe om te vragen of ik bi was, of ik lesbisch was of met de vraag of ik op meiden viel. Ik was helemaal verbaasd en dat namen ze maar aan voor een ja.

Om deze reden kwam ik ook naar mijn ouders uit de kast, omdat ik niet wilde dat ze het via school te weten zouden krijgen. Het eerste wat ze zeiden was ‘oké, dus?’ Aan de ene kant waren ze er heel positief over, maar aan de andere kant ook weer niet. Ze zeiden namelijk dat ik het niet moest vertellen omdat ik het nog niet zeker kon weten. Omdat ik nog niet aan seks dacht.

En ja hoor, mijn ouders kregen een mailtje van mijn mentor dat ik zo verliefd was dat ik het van de daken wilde schreeuwen. Maar ik begon aan mezelf te twijfelen. Ben ik wel bi? En als ik bi ben is dat wel goed? Ben ik niet een slecht persoon? Ik was ongeveer 12. Ik begon heel slecht te denken over mezelf. Niet alleen over mijn seksualiteit, maar over alles.

Maar ik heb vooral wakker gelegen om bijna te bidden dat ik niet bi was, maar tenminste lesbisch. Ik begon mezelf ook pijn te doen.

Eraan terugdenkend begon dit allemaal bij D die mij uit de kast heeft gedwongen. Maar op school ging het voor de rest prima. Toen het net was gebeurd werd D meteen uit ons vriendengroepje gezet door mijn vrienden om mij te beschermen. Ik kreeg er eerst best veel opmerkingen over maar dat verminderde. De meest recente was volgens mij in het eerste halfjaar van 4 mavo. Ik had naast mijn vaste vriendengroep een andere waar D ook in zat. In de 4e kwam ik uit de kast naar een van hen. Zij zaten allemaal een jaar lager dus ze hadden niks van mijn geforceerde coming out meegekregen. Maar blijkbaar had D het weer al verteld. Gelukkig vond niemand het erg.

Mijn chillste coming out was naar Noa. Ik denk dat dit in de derde of vierde was. Ik wilde het haar zo graag vertellen. We kennen elkaar al sinds onze peutertijd en ik zou haar nooit kwijt willen. Daarom had ik het haar eerst niet verteld.

We gingen naar de hei, en daar had ik een heel verhaal aan haar verteld. Ze was toen even stil, en zei daarna: ‘oké, dus? Iedereen is een beetje bi, prima. Je bent wie je bent en dat verandert echt niet. Ik heb honger gaan we zo eten halen?’

Ik wist op dat moment weer zeker dat ik bi ben, en dacht dat mijn ouders het ook wisten. Maar ik had het weer mis. Ze vroegen op een gegeven moment toen het onderwerp aan bod kwam: ‘denk je nog steeds dat je bi bent?’ alsof het een fase was. In paniek zei ik dat ik het nog niet zeker wist. Ik had het ze een maand later verteld en tot op de dag van vandaag zeggen ze dat ik het nog niet zeker weet omdat ik nog geen seks heb gehad. Ik denk dat dit mij het meest pijn doet van alles wat er is gebeurd.

Dit is mijn coming out story. Niet het beste en niet het ergste. “

——————————————————————————————————————————————————————————————————————-

“Hoi,

Ik ben panseksueel. En nee ik val niet op pannen. Eigenlijk ben ik daar sinds kort achter gekomen. Mijn familie is katholiek, dus heb ik geleerd dat een man en een vrouw bij elkaar horen. Dat betekent dat het dus raar is al een vrouw met een vrouw heeft, een man met een man, of iets anders. Maar eigenlijk voelde ik mij nooit echt aangetrokken door alleen jongens. Ik ging video’s kijken over dingen zoals seksualiteit, en zo kwam ik erachter dat het helemaal niet raar is om op hetzelfde geslacht te vallen. Je kiest er toch niet zelf voor. Ik focuste mij vervolgens echt op wie ik viel, omdat ik mezelf een label wilde geven. Later besefte ik dat dat eigenlijk helemaal niet uitmaakt. Toen school weer begon had ik het erover met een aantal vrienden. We waren het met elkaar eens dat eigenlijk iedereen wel panseksueel is. Je valt namelijk niet op het geslacht, maar op de persoon.

Toen wist ik het, ik ben panseksueel. Ik val niet op het geslacht, maar op de persoon. Ik hou dus gewoon van mensen, maakt niet uit wat voor geslacht.

Ik weet niet of ik dit label voor altijd zal gebruiken, maar voor nu ben ik er tevreden mee.

Piece of advice:

Als je nog niet weet wie je bent, haast je dan niet. Je hebt alle tijd om jezelf te begrijpen. En eigenlijk maakt het ook helemaal niet uit, als je maar blij bent met wie je bent.”