Prachtig mooie dag!

10 mei 2022
Arc

Door Heidy Bouwer,

Vrijdagmiddag half twee, de lucht van chloor en friet in mijn neus, bijkans doof van het galmende pretgekrijs van zo’n 100 brugklassers, klam van het zweet (want ja de organiserende collega’s hadden gezegd dat het warm zou zijn, maar zoooo warm?) word ik onverhoeds overspoeld door een golf van blijdschap, domweg gelukkig in ‘t Kikkerfort.

Dat het weer kan, dat het weer mag, dat de kinderen weer plezier kunnen maken op een ouderwetse Roland Holst dag!

Die dag begon al zo goed. Ik stapte op een alleszins prettige tijd op de fiets, bij mijn overbuur de Violenschool waren de Koningsspelen in volle feestelijke gang, op de Schuttersweg passeerde me een bus vol blije zwaaiende kinderen op weg naar Bonn, Artis of een andere prettige bestemming, de rit naar Breukelen in de comfortabele auto van Lotte (Tiesing) voerde langs de prachtigste plekken in het Gooi en de vakantie ging bijna beginnen.

Je verheugen op een mooie reis, of op dagjes weg naar Loosdrecht of de dierentuin of een pretpark, sporten met elkaar, theatervoorstellingen bezoeken, spelen of regisseren, een bbq organiseren voor de examenkandidaten, trotse ouders uitnodigen bij de dansvoorstelling door bruggers en bij het Lentepodium in de Vorstin (en dan vergeet ik nog minstens de helft:).  Het kan allemaal weer sinds in het vroege voorjaar de ramen van de wereld zijn opengegooid. Wat hebben we hier naar uitgekeken!

Maar helaas, opgelucht herademen is ons toch echt nog niet gegund. Door de open ramen stroomde niet alleen lentelucht binnen, maar ook een gure en ijzige stormwind. Er zeurt dan ook een uiterst irritant stemmetje in mijn hoofd, er knaagt iets, niet eens zo heel diep van binnen. Mogen we hier wel plezier hebben, mogen we dansen, lachen, blij zijn en ons leven herpakken terwijl intussen elders in de wereld het onvoorstelbare wel degelijk werkelijkheid blijkt te kunnen zijn?

Ik kijk om me heen, zie de levensvreugde en bruisende waterpret van onze kinderen en neem een besluit. Wat morgen zal brengen weet ik niet, maar op dat moment in ‘t Kikkerfort besluit ik dat het mag. Blij zijn met en dankbaar zijn voor deze prachtig mooie dag.

Het mag, niet omdat we er recht op hebben, maar omdat we het nodig hebben  Het mag, sterker nog, het moet zelfs omdat wij met kinderen en jonge mensen werken. We hebben het nodig te blijven hopen en ons te verheugen, als remedie tegen wanhoop en machteloosheid en als middel om overeind te blijven in de storm.

“…how we can move beyond  crisis in our lives: with strong backs, soft fronts and wild hearts” (Brené Brown)

En niet te vergeten: met elkaar. Laten we elkaar nabij zijn en blijven en er samen het beste van maken. Op naar nog meer prachtig mooie dagen!

Hier link naar Prachtig mooie dag van Lohues