The fabulous foodfestival

12 november 2021
Arc

Door Heidy Bouwer

Midden jaren 70 ‘genoten’ mijn schoolgenootjes en ik onderwijs in de Duitse taal van een schriele, vreugdeloze man van onbestemde leeftijd. De smalle schouders gebogen in het iets te grote jasje in een al even onbestemde kleur, behept met weinig tot geen talent voor geluk. Zijn gebrek aan levensvreugde trachtte hij te compenseren door ons te teisteren met sehr schwere Wörter, akelige naamvallen en onverwachte, onverhoopte en altijd zeer ongelegen komende SO-tjes.

Mijn docent Engels hield gelukkig wel van kinderen, op een milde, Britse en licht ironische manier, maar helaas waren zijn langdradige lessen (in mijn herinnering altijd blokuren op grauwe vrijdagmiddagen) van een niet te harden saaiheid. Invuloefening na invuloefening, afgewisseld met oneindig voortkabbelende uitleg over ‘The Present Perfect Simple ánd Continuous”,  kortom, een neverending story.

Hoe anders is dat anno 2021, op ons mooie Roland Holst.

De secties MVT (moderne vreemde talen) hebben inmiddels een heel andere opvatting over wat goed onderwijs is en ze brengen die opvattingen ook in de praktijk.

Zo hebben de leerlingen van QUEST’21 de afgelopen weken bij de keuzemodule voor Duits en Engels samen met hun docenten Paul Halma (Duits) en Sandra van de Velde (Engels) een spetterend en smakelijk Foodfestival georganiseerd waar ze heerlijke zelfgemaakte Duitse en Engelse hapjes, drankjes en praatjes serveerden. 

Hoewel, een enkel gerechtje moest noodgedwongen toch nog op het nippertje gekocht worden….

Pleun: “Ja, onze krakelingen waren helemaal mislukt. Dat deeg ging maar niet rijzen, ook niet na twee uur wachten. Nou toen zijn we maar naar de winkel gegaan voor appeldingen”.

En Hera vult aan: “Bij ons in het recept stond er iets van garnering….wat is dat dan dachten wij? En iets met een ei, dat moest er over heen, maar ik had het er al op de gok doorheen gegooid! Maar het was toch lekker hoor!”

En inderdaad, de kinderen zijn er samen in geslaagd een imposant en gevarieerd aanbod samen te stellen. Om 16 uur staan ze trappelend klaar in G5, G6 en de mediatheek, achter feestelijk versierde kraampjes, opgebouwd met de tafeltjes waaraan je ook invuloefeningen en so’tjes over naamvallen kunt maken. Hun klandizie stroomt binnen en al gauw genieten trotse ouders en hongerige broertjes en zusjes van het unechtes Bier, Bratwurst und Thüringer Spitzbuben. Job serveert Berliner bollen die zo uit de gebakskraam lijken te komen. “Mijn vader is kok, die heeft een beetje geholpen”, geeft hij ruiterlijk toe. Zijn maatje Emilio en hij verdelen de zeer gewilde bollen in vieren, zodat zoveel mogelijk gasten ervan kunnen proeven.

Ook de Britse keuken is, Brexit of geen Brexit, goed vertegenwoordigd met tea,  heerlijke scones,  een onvervalste Classic shepherd’s pie en meer Angelsaksisch lekkers.

Aber: Warum nur, warum….

And: Why tell me why, tell me why…

Ja, waarom eigenlijk zo? Wat een gedoe! Wat was er mis met naamvallen en grammatica leren uit een degelijke methode. Da’s toch veel minder werk? 

We vragen het de docenten.

Paul: “Ik ben altijd op zoek naar hoe je een opdracht betekenisvol maakt. Zodra je tegen kinderen zegt dat we iets ‘echts’ gaan doen, zoals dit, met echte festivalbezoekers en echt eten, gebeurt er iets magisch. Ze gaan blij kijken, en ze gaan het doen. Zo trots op hoe ze dit met de hele groep hebben opgepakt, er viel geen onvertogen woord. Wat een genot!”

En Sandra vertelt, stralend: “Dit was hard werken, voor de kinderen en voor ons, maar ook zo leuk, echt superleuk! Dit is wat we met de MVT-secties willen, beweging, bezig zijn en vooral ook dingen samen doen.”

En dat ondanks dat sommige goedbedoelende maar wat minder georganiseerde leerlingen haar wel een paar benauwde momenten hebben bezorgd. 

“Die clubsandwich! De gasten stonden al voor de deur en achter de coulissen stonden ze de tomaten nog te snijden. Maar ze hebben het gered hoor, pffff.”

Ach ja, verser dan vers toch?

En dan is het feestje ineens alweer voorbij. “Jammer dat er niks voor ons over is”, verzucht een van de jonge organisatoren, met een blik op de schamele resten van het eerder zo gastvrij aangeboden lekkers.

Een week later, in de laatste les,  sluiten Sandra en Paul de module af, de kinderen schrijven een terugblik, kijken gierend van het lachen naar een filmpje van de middag, en geven elkaar heel respectvol en open feedback. 

Paul bedankt, ook namens Sandra, höflich en courteous alle deelnemers voor hun inzet en goede samenwerking. En hij vertelt de kinderen expliciet hoe trots Sanda en hij zijn op de prestatie die ze met elkaar geleverd hebben.

En nu:

Auf Wiedersehen 

We’ll meet again

Ik weet zeker dat de leerlingen na deze ervaring met plezier opnieuw zullen intekenen op een nieuwe module. Op het programma staan nog aantrekkelijke modules als een Podcast maken en een Duits warenhuis bezoeken.

En ach, bedenk ik met weemoed en lichte spijt, als ik destijds toch zo’n leraar Duits had mogen hebben, dan had ik nooit die mooie taal laten vallen om er handelsrekenen voor in de plaats te kiezen. (En dat was ook beter geweest voor mijn docent handelsrekenen die ongetwijfeld geleden heeft onder mijn ongemotiveerde en talentloze aanwezigheid, maar daarover later wellicht meer).